نگران نیستیم! در حاشیه انتشار کاریکاتور منتسب به خبرگزاری تسنیم

پوریا احمدی

۱۳۹۶/۱۰/۲۳

CBO
b

مدلسازی با Raymarching و میادین فاصله در یونیتی

سید مرتضی کمالی

۱۳۹۶/۱۱/۲۷

راهنمای ارسال مقالات برای گیمولوژی

علیرضا محمدی

۱۳۹۷/۰۱/۲۷

سردبیر
b

شیدر نویسی در یونیتی (بخش دوم)

سید مرتضی کمالی

۱۳۹۶/۰۸/۱۳

چالش‌های بازگشت بازیکنان به بازی

سمیرا دولت‌آبادی

۱۳۹۶/۰۸/۰۲

عضو تحریریه
b

شیدرنویسی در یونیتی (بخش اول)

سید مرتضی کمالی

۱۳۹۶/۰۷/۲۶

مارکتینگ بازی: طراحی برنامه

سمیرا دولت‌آبادی

۱۳۹۶/۰۷/۲۰

عضو تحریریه
b

باز‌ی سازان بزرگ چطور شما را گول می‌زنند؟

فرناز حقیقت

۱۳۹۶/۰۶/۱۶

روابط عمومی
b

قابلیت‌های آنلاین در بازی‌های تک نفره

رهام سجادی

۱۳۹۶/۰۷/۱۵

عضو تحریریه
b

غیرمحرمانه؛ نامه ای برای وزیر جدید ارشاد از طرف یک بازیساز

مدت زیادی است که قصد نوشتن یادداشتی در خصوص مشکلات بازی‌سازان در ایران را دارم. مشکلاتی که مدت زیادی است شاهد آن ها بوده‌ایم اما متاسفانه یا به آن ها عادت کرده‌ایم و به طور کلی دیگر توانایی تصور کار در شرایط درست را در عرصه بازی سازی از دست داده‌ایم. تغییر وزیر ارشاد، مناسب ترین زمان برای این صحبت ها بود. چراکه وزارت ارشاد، ارگان اصلی ناظر بر بازی‌‌سازی در ایران است. پس بدون مقدمه سراغ اصل مطلب می روم.

جناب آقای صالح امیری، سلام

در ابتدا می‌خواهم بخاطر منصوب شدنتان به عنوان وزیر ارشاد و فرهنگ اسلامی، به شما تبریک بگویم. فکر می کنم وزارت‌خانه هایی مانند وزارت ارشاد یا وزارت ورزش و جوانان، نسبت به دیگران کار دشوار‌تری دارند. چراکه فعالیت این ارگان ها برای مردم ملموس‌تر است و همین باعث ایجاد صحبت، حاشیه و انتقاد‌های بیشتری می شود که اتفاقا در نگاه کلی مسئله‌ای کارآمد است.

همان‌طور که مستحضر هستید، در کشور، جامعه کوچکی تحت نام‌ها و عناوین مختلف در رابطه با بازی‌سازی و دیگر شاخه‌هایش فعالیت دارند. عده ای مستقیما در بحث ساخت بازی هستند و افراد دیگری در زمینه های رسانه، سرویس ها، مارکت ها و غیره کار و درصد بالایی از این افراد، از این راه، امرار معاش می‌کنند. از چند سال پیش، تمامی این ارگان‌ها و زیرمجموعه های صنعت، زیر نظر وزارت ارشاد در آمدند و به این طریق، ارگان متصل کننده شرکت‌ها به بدنه دولت و در نتیجه آن، نظام، مشخص شد.

جامعه بازی‌ساز در طی سال‌های گذشته، همواره شاهد کم لطفی‌های زیادی از جانب ارگان‌های مختلف و افراد در مسند قدرت بوده است. بازی های رایانه‌ای در حال حاضر به عنوان شاخه جدیدی از هنر شناخته می شود. مانند دیگر شاخه‌های هنری، بازی‌سازان ایرانی تنها بخاطر علاقه و برای رشد این مبحث، پا به این عرصه می گذارند اما به جرات می توانم بگویم که زندگی بازی‌سازان، این روز ها سخت تر از تمام هنرمندان در دیگر رشته‌ها می‌گذرد. جامعه بازی‌ساز به قدری در طی این سال‌ها محجور واقع شده که درصد بسیار کمی از مردم می‌دانند بازی چیست و بازی‌ساز کیست.

می‌توانم با اطمینان بگویم که بیشتر کارها و دستاوردهایی که تاکنون در این زمینه به دست آمده، حاصل تلاش تیم‌های مستقل و بخش‌های خصوصی بوده است. شاید بیشتر سهم دولت و ارگان‌های زیرمجموعه اش در دوره های قبل، سنگ‌ اندازی و مانع تراشی در انجام کار ها بوده است. حال برای عرصه ای که با صفت جوان شناخته می‌شود و متاسفانه از استاندارد‌های جهانی، عقب مانده، چنین رویکردی درست است؟

 با استناد به آمار‌ها، بازی و به ویژه بازی‌های رایانه‌ای، یکی از مهم‌ترین بستر‌های فرهنگی در کشور است، به خصوص در رابطه با جوانان. آخرین آمارها به ما نشان می دهد که چیزی در حدود 23 میلیون ایرانی، در هفته حداقل یک ساعت بازی می‌کنند. این به ما نشان می‌دهد که بازی های ویدئویی در ایران مخاطبی 23 میلیون نفری دارد. این عدد چیزی در حدود یک سوم جمعیت کشور است. کمتر مدیایی در سطح کشور، چنین دامنه وسیعی از مخاطب را دارد.

در سابقه کاری شما، فعالیت های مختلفی در زمینه‌های دانشگاهی دیدم که نکته‌ای بسیار ارزشمند است. با این حساب باید بهتر از دیگران، قشر جوان را بشناسید. عموم افراد بازی‌ساز را قشر جوان تشکیل می دهد. حداقل در استودیو‌های بازی‌سازی ای که من می‌شناسم، میانگین سنی کمتر از 25 سال بوده است. این پتانسیل این صنعت برای پیشرفت و انجام کار های نو و جدید را نشان می‌دهد. حال که فعلا این پتانسیل در حال نابودی است.

ابتدا می‌خواهم بخشی از بیانات رهبر انقلاب در خصوص کار فرهنگی و بازی‌های رایانه ای، در جلسه ای با اعضای عالی شورای انقلاب فرهنگی را در اینجا یادآوری کنم:

-         در همین اساس  از این شورا انتظار می‌رود اهتمام و تلاش بیشتری برای برجسته کردن موضوع فرهنگ در جامعه و رساندن آن به جایگاه واقعی به خرج دهد.

-         فرهنگ، حاشیه و ذیل اقتصاد و سیاست نیست، بلکه اقتصاد و سیاست حاشیه و ذیل فرهنگ هستند.

-         حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در همین زمینه به وزارت ارشاد توصیه‌ی مؤکّد کردند: تولید کتاب، ترجمه‌ی کتاب‌های مفید، تولید فیلم‌های سینمایی جذاب با تکیه بر ظرفیت‌های بالای ساخت فیلم، تولید بازی‌های رایانه‌ای مفید، ترویج بازی‌های پرتحرک و تولید اسباب‌بازی‌های معنادار و جذاب را در دستور کار قرار دهد.

             دیدار اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی با رهبر انقلاب - ۱۳۹۲/۰۹/۱۹ – لینک منبع

در دوره‌ای هستیم که هیچ دلیل منطقی‌ای برای بازی‌ساز شدن یک نفر وجود ندارد. به هر نحوی که حساب کنیم می‌بینیم که کار های بسیار دیگری وجود دارد که کاملا به صرفه‌تر از بازی‌سازی هستند اما همیشه عده ای هستند که علاقه به موضوعی را بر دیگر مشکلات آن ترجیح می‌دهند و حاضرند از همه چیز بگذرند. متاسفانه در سال های گذشته، نوابغ زیادی از کشور خارج شده اند.  افرادی که به سختی می‌توان جای خالی آن ها را پر کرد. آن هم حالا که نیروی انسانی متبحر، مهمترین نیاز صنعت است.

اولین انتظار از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در رابطه با این حوزه، فرهنگ‌سازی درست است. این واقعا تاسف‌بار است که بعد از این همه سال، همچنان در جاهای مختلف، شاهد فرهنگ‌سازی غلط در خصوص بازی های رایانه ای هستیم. به خصوص حالا که قشری در این زمینه فعالیت می کنند. مشکل از این است که این فرهنگ سازی منفی به دلیل کم سوادی افراد است. افرادی که این جریان ها طراحی و پرورش می دهند، ابدا هیچگونه آشنایی درستی با بازی های ویدئویی ندارند. این مسئله باعث تشویش اذهان عمومی شده و موجب نگرانی بی دلیل خانواده ها می شود. حتی به فرض که بیشتر بازی های ویدئویی ضد فرهنگ و آداب ما باشند، آیا با تعطیل شدن بازی سازی در ایران، جریان خارجی هم متوقف می شود؟

مطمئنا خودتان مستحضر هستید که بخش مهمی از این فرهنگ‌سازی را رسانه های مختلف انجام می دهند. اگر کمی به تاریخچه چند ساله بازی های رایانه ای در ایران نگاهی بی‌اندازید، می بینید که نشریات مختلفی در طی این دوره ها از بین رفته اند. شما در حوزه رسانه هم فعالیت داشته اید و حتما می دانید که یکی از پایه های اساسی هر جریانی در کشور، رسانه‌های مربوطه هستند. حال آنکه رسانه‌های مختلف این حوزه یکی پس از دیگری کم رنگ شده و بعد از مدتی از بین می روند.

برای یک کار نوپا و جدید، نیاز به برنامه‌ریزی های بلند مدت و حمایت های هدفمند است. بر اساس روندی که در سال های گذشته شاهد بوده ام، فکر نمی کنم که برنامه ریزی خاص و جدی ای در این صنعت وجود داشته باشد. بازی سازی در ایران قرار است چه آینده ای داشته باشد؟ در ده سال آینده  چه جایگاهی می‌خواهیم داشته باشیم؟ آیا می‌خواهیم که بازی سازی پیشرفت کند و حداقل به استاندارد های جهانی نزدیک شود و یا می خواهیم تنها درجا بزنیم و افتخار کنیم که در سال چند بازی موبایلی در ایران ساخته می شود؟ نتیجه تصمیماتی که مدیران عالی در دوره های قبل گرفته اند، این بوده که بازی سازی تنها به بحث ساخت بازی های موبایل خلاصه شده است، تیم های مختلف منحل شده اند، افراد زیادی از کشور رفته اند یا مانده اند و به کار دیگری مشغول شده اند، روحیه انجام کار بزرگ کاملا از بین رفته و متاسفانه دیگر کمتر تیمی حاضر به ریسک کردن و ساخت یک پروژه متفاوت است. این ها همه نتیجه فعالیت های این چند ساله است و با توجه به شرایطی که خودم در آن حضور دارم و کار می کنم، تنها می توانم به بازی سازان حق بدهم. چرا که تا همین لحظه هم افراد شاغل در این صنعت فرصت های زیادی را به خاطر پایبندی به اهداف از دست داده‌اند. در این حوزه، امنیت شغلی در خطر است. این خطر، ترس از دست دادن کار نیست بلکه ترس نابود شدن یک بازی و توقف یک پروژه در مرحله ساخت است. پروژه های خوب زیادی وجود دارد که به دلیل مشکلات مختلف که بیشتر آن ها مربوط به مسائل مالی می شوند، متوقف و فراموش شده اند. بازی سازی فرآیندی زمان‌بر است. یک پروژه معمولی در تیم های بزرگ گاهی به صرف یک تا دو سال زمان نیاز دارد. مسئله ای که باعث می شود کمتر کسی حاضر به سرمایه گذاری در این صنعت بشود.

مشکل دیگری که جامعه بازی‌ ‎ساز با آن درگیر است، آزادی بیان است. با توجه به دید غلط و خانمان سوز بازی‌های رایانه ای، دیوار پیرامون آن هم بسیار بلند تر از سایر حوزه ها است. دیگر کمتر بازی‌ای را پیدا می کنید که دارای داستان باشد. چراکه کوچکترین موردی در این حوزه باعث مخالفت ارگان‌هایی از کشور می شود که شک داریم اصلا بدانند بازی چیست. برای مثال در سینما، آزادی بیان تا حد خیلی بهتری (نسبت به بازی سازی) رشد کرده و سینماگران راحت تر می‌توانند حرف ها و انتقادهایشان را در غالب یک فیلم نمایش دهند. اگر زدن حرفی مشکل دارد، پس برای همه مشکل دارد. بازی های ویدئویی قابل تعامل هستند و همین موضوع باعث می شود که تاثیر گذاری یک داستان، بسیار بیش از سایر رسانه ها شود. حیف که این امکان بی نظیر، بدون هیچ دلیل منطقی‌ای در حال نابودی است

جناب آقای صالحی امیری، مدت زمان زیادی از عمر این دولت نمانده و به انتخابات سال آینده نزدیکیم. شاید نوشتن نامه برای شما که فرصت زیادی ندارید، کار بی فایده ای به نظر برسد اما تاریخ نشان داده که در فرصت های کم هم می توان تغییرات اساسی ایجاد کرد. شعار این دولت تدبیر و امید بود و ما هم در ابتدا امیدوار بودیم اما شرایط از آن چیزی که بود هم وخیم‌تر شده است. امیدوارم که مسئولان این عرصه را جدی‌تر بگیرند و به مسائل این حوزه به شکلی جدید نگاه کنند. اگر این شرایط ادامه داشته باشد، ریشه بازی سازی در ایران خشک می شود و امیدوارم تازه آن وقت، زنگ خطر برای مسئولان به صدا در نیاید. امیدوارم تازه در آن زمان متوجه اشتباهات نشوند و زودتر به فکر راه حل باشند.

پی‌نوشت: سایت گیمولوژی بر حسب وظیفه خود به عنوان یک رسانه، آماده بازتاب نقطه نظرات، گزارشات و انتقادات حرفه‌ای شما عزیزان نسبت به مسئولین و ارگان‌های مرتبط با حوزه‌های مختلف مربوط به بازی و بازی‌سازی می باشد. شما می توانید این دسته از مطالب خود را تحت عنوان "غیر محرمانه" برای ما ارسال و آن‌ها را در گیمولوژی منتشر کنید.

پی نوشت دو: در متن بالا، اشارات زیادی به سینما شد. سوء تفاهم نشود. این اشارات به این دلیل بود که در حال حاضر بیشتر نمود وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در حوزه سینما است. وگرنه بنده هیچ مشکلی با اهالی سینما ندارم و امیدوارم که هر روز شرایط برای این دوستان بهتر شود.

دیدگاه‌ها

پاسخ
١١
١

مرتضی کارگر   |   ۱۳۹۵/۰۹/۰۲   |   ۲۲:۱۸

واقعا راست می گی دادا /:

پاسخ
١١
٠

رسول شاه محمدی   |   ۱۳۹۵/۰۹/۰۲   |   ۲۳:۰۴

حرف دل ما رو زدید. خیلی ممنون

پاسخ
١٢
٠

احسان انصاری   |   ۱۳۹۵/۰۹/۰۳   |   ۰۱:۰۸

واقعا نامه ی خوبی بود و با ادب و نزاکت انتقاد میکرد و تمام مشکلات بازیسازان رو میگفت. دم نویسندش گرم

امیدوارم که این نامه به دست وزیر ارشاد برسه

پاسخ
١٢
٠

مهدی نوروزی   |   ۱۳۹۵/۰۹/۰۳   |   ۱۳:۰۰

علیرضای عزیز بنده با اینکه کم ملاقاتت کردم ولی خیلی به شخص خودت ارادت دارم و ممنون به خاطر حس مسئولیتی که داری.
مطالب گیمولوژی رو گه گداری میخونم و ازشون سرسری رد میشدم ولی این اولین بار بود که خواستم توی یه دیدگاه یه گپ مفصلی با خودت داشته باشم و نمیتونستم به سادگی از متنی که نوشتی رد بشم.
من هم که به شخصه جزو اونایی بودم که تا مدتی پیش تو این شرکت اون شرکت برای دیگران مفت و مجانی بازی میساختم و کار میکردم و آخرش یه تشری هم بهم میزدن،ولی خوب دست تقدیر من رو هم برد به سمت و سویی که در هر صورت جای بهتری هست خداروشکر،خلاصه تهش منم به این نتیجه رسیدم که آقا بزرگترین مشکل بازی سازی و ما بازی ساز ها در ایران عزیزمون،خودمون هستیم.
اینکه هر بُنجوله پشت کوهی احشامشو فروخته و یه شرکت بازی سازی زده و 4 تا بازی که به لعنت خدا هم نمی ارزه میزاره تو دستور کار تولید شرکتش و آرتیست و برنامه نویس و گیم دیزاینر بدبخت رو با وعده یک پنجم دستمزد واقعیشون مجبور به ساختشون میکنه و در آخرم بدون اینکه حق نیروی کارشو در نظر بگیره مثل یه مهره میسوزونتشون این میشه اون نیروی کار بعد چندمورد برخورد اینچنینی کلا دست میکشه میره تو افق محو میشه و در نتیجه نیروی کاری برای گیم ساختن در ایران نخواهیم داشت در آینده نه چندان دور .
اینکه خود ما بازی ساز ها اجازه میدیم یک عده زیادی بی سواد بی هویت که اصلا معلوم نیست از کجا اومدن و هدفشون چیه برای ما بیان بشن دایه عزیز تر از مادر و این اشخاصو بزاریم رو سرمون حلوا حلوا کنیم و تهش با گرگ بازی هاشون تیشه بزنن به ریشه همین یه ذره صنعت بازی سازی حالا دیگه بگذریم که دلواپسان هستن یا صاحاب کمیته و دم و دستگاه پوشالی،به هر حال سفره ای که پهنه دیگه!
اینکه توی جامعه خود بازی ساز ها که تقریبا میشه گفت هممون همدیگه رو از دورو نزدیک میشناسیم ولمون کنن میخوایم سر اینکه بهم ثابت کنیم کی بهتره همه همدیگه رو تیکه پاره کنیم حالا نیز که مثلا با همین 4 تا بازی کلون ساختنمون که دیگه زحمت اونم نمیکشیم زدیم تو دهن کمپانی های مستقر شده در بلاد کفر!!!،والا انگار که هممون دچار مشکلات و کمبودهای روانی شدیم نمیدونم ریشه تو طفولیتمون داره یا نتیجه گرمی کره زمینه؟!حالا هی بیان همایش و گیم جمو جشن تولدو عروسی و نامزدی و دامبولی دیمبو بگیرن برای فعالان بازی ساز که مثلا بگیم :اوه آره ما خیلی کوول هستیم.والا من نمیدونم لهستان و اوکراین و این کشورهای شرق اروپایی که دارن یه تنه میرن به جنگ غول های بازی سازی،بازی سازهاشون رو کدوم شهر بازی بردن که بازی سازهای ما هم برن که انشالله یه فرجی بشه.
و اینکه چیزی که من توی اون چند سال از بازی ساز ها و افراد مرتبط باهاش دیدم این بود که تعداد زیادی دنبال بازی ساختن و کمک کردن به بازی سازی نبودن و نیستن بلکه دنبال بازی دادن همدیگه و کلا "بازی بازی" کردن هستن که یا فقط نشستن با دلالی پول یه آفتابه لگن بزنن به جیب و نون بقیه رو آجر کنن یا سنگ بندازن جلوی پای همدیگه و و و و......(بخوام بگم تا صبح باید برات بگم) خلاصه با همه ی این اوصاف به مرور زمان این صنعت برای خود بازی سازها هم غیرجدی و غیر جدی تر میشه و به زودی خاطرات خاله بازی رو برای تک تکمون زنده خواهد کرد و این میشه که دیگه خودمون هم حوصله ی ترمیمشو نخواهیم داشت چه برسه به وزیر و باقی آقایون کابینه دولت که همیشه مسائل مهمتری برای رسیدگی کردن دارن!
خلاصه انشالله ابتدا همگیمون به راه راست هدایت بشیم و بعد این وزیر یه گوشه چشمی داشته باشن که بنده ی خدا ازمون نا امید و دلشکسته نشن خدایی نکرده.
دیگه معذرت زیاد بود چون تا به حال هیچ جایی نظر و نطقی نداده بودم یه دفه ای اینجا سفره چند ساله دلمو باز کردم :))
ارادت
مهدی نوروزی یه بازی ساز سابق

سردبیر
b
١٢
٠

علیرضا محمدی   |   ۱۳۹۵/۰۹/۰۶   |   ۱۲:۲۴

سلام مهدی جان. خیلی خوشحالم که بعد از این همه مدت، اینجا تو رو دیدم.
تقریبا با تمام حرف هات موافقم. همه مواردی که درسته و در جای خودش نیاز به تامل زیادی داره. این چیزیه که واقعا ربطی به بازی سازی نداره و تو تمام شاخه های دیگه هم وجود داره. هر چقدر یک حوزه کوچیک تر باشه، این مسائل بیشتر میشن. چون هر نفر خیلی راحت تر می تونه بگه من بهترین یا خفن ترینم.
ولی همچنان فکر می کنم که شرایط موجود توی صنعت باعث این قضیه شدن. خیلی از صحبت هایی که کردی به نظرم به همون امنیت شغلی ربط داره. خودمون میدونیم که هیچی نیستیم. خودمون میدونیم که شاید همه صنعت رو هم اندازه خرج یه باشگاه فوتبال توی ایران خودمون نشه. دروغ های همدیگرو می دونیم و باز هم بلف میزنیم که من فلانم و غیره. توی گروه های بازی سازی که میری میبینی تو یک روز 1000 تا پیام وجود داره. واقعا اینا در طول روز دارن بازی می سازن یا این ور و اون ور فقط مشغول حرف زدنن؟
مسئله اینه که اوضاع خرابه. هر کسی هم به نحوی به این مسئله واکنش نشون میده. یکی انقدر به بقیه دروغ میگه که خودش هم باور می کنه. اون یکی در مورد بقیه دروغ میگه و الی آخر...
ولی نظر من اینه که همین دولت هم به هیچ وجه سهم خودش رو توی این صنعت انجام نداده. مارکت هایی که الان وجود دارن همه نتیجه بخش خصوصین. همین قضیه هم دوباره در نوع خودش باعث به وجود اومدن یک سری روابط خاص و غیره میشه.
سر و ته قضیه رو که نگاه کنی میبینی که هیچکسی توی این صنعت سهم خودشو درست انجام نداده. ولی خب من حرفم اینه که بازی ساز وظیفش ساخت بازیه. توی این سال ها هم بازی سازا بازی ساختن. چه خوب چه بد. چه سفارشی چه دلی. همه این ها هست ولی حداقل تا حدی سهم خودشونو انجام دادن. ولی ارگان های دولتی مربوط رو که نگاه کنی میبینی توی این سال ها هیچ کاری که نکردن هیچ، همه چیز رو خراب تر از قبل کردن. بحث اصلی سر اون هاست.

پاسخ
١١
٢١

منوچهر   |   ۱۳۹۵/۰۹/۰۳   |   ۱۵:۴۹

بابا شمام خیلی خودتون بزرگ فرض کردین
سرجمع تو سال 4 تا بازی آشغال می سازین فکر کردین خبریه. یه ذره خودتونو درست کنین بعد. همینشم که هست زیادیه. مگه دیوونه ایم بتل و کالافو ول کنیم بیایم بازی کپی موبایلی شمارو بازی کنیم؟ جمع کنین ناموسا

پاسخ
١٢
٠

لیلا مقامی   |   ۱۳۹۵/۰۹/۰۳   |   ۱۸:۳۹

این فرهنگ باید از پایه های اصلی جامعه شکل بگیره که بازی سازی رو یک حرفه سودده و کارامد تلقی کنند. تا زمانی که حتی گیمرها (مثل دوستی که در بالا نظر گذاشته) هنوز ارتباط کافی رو با سازندگان برقرار نکردن که بتونن بازی های داخلی رو جدی بگیرن از مسئولینی که تا به حال یک بار دسته ی بازی رو دستشون نگرفتن چه انتظاری دارید؟

١٢
٠

کاربر مهمان   |   ۱۳۹۵/۰۹/۰۳   |   ۲۲:۳۰

بحث صرفا سر یک دیدگاه ساده نیست. بحث درباره چگونگی نگرش و در جامعه در خصوص مسائل مختلف هستش. اینکه جامعه ما چقدر راحت راجب به مسائلی که در اون سر رشته ای ندارند، بحثی کاملا ریشه ای و تربیتی است. همانطور که میبینیم حفره های موجود در ساختار جامعه، با پیشرفت تکنولوژی و تغییر نوع ارتباطات خودش رو نشون میده. برای مثال می تونم به مسئله رفتار های عجیب مردم کشور در شبکه های اجتماعی اشاره کنم که در چند وقت اخیر نمودی بسیار بد و البته جهانی داشته.

پاسخ
١١
٠

مهرداد دولت خواه   |   ۱۳۹۵/۰۹/۰۴   |   ۰۱:۳۲

سلام و عرض ادب به همه عزیزان
قبل از هر چیز ممنون از این دوست عزیزی که این نامه رو تهیه کرده . واقعا حرف دل همه بازی ساز ها رو زده . ما یک مشکل نداریم . همونطور که بقیه دوستان در نظرات اشاره کردند ما چندین مشکل بزرگ داریم ! یکی اینکه از طرف دولت جدی گرفته نشدیم . و خب اون بستر مناسب برای ما فراهم نشده . (مثل حمایت های مالی و یا حتی حمایت از قانون ک‍ی رایت که همین هم خودش کلی بحث داره ...) . بنظر من در مرحله بعدی مشکل خود ما بازی ساز ها هستیم که همکاری لازم رو با هم دیگه نداریم ! (در زمینه ساخت تیم و پروژه های استارت آپی ) . و در مرحله آخر گیمر هست که با عدم حمایت از ما بازی ساز های ایران باعث زمین خوردنمون میشه !‌ یکی از دوستان در نظری که مطرح کرده بودند اشاره کردند به این که 'بابا شمام خیلی خودتون بزرگ فرض کردین
سرجمع تو سال 4 تا بازی آشغال می سازین فکر کردین خبریه. یه ذره خودتونو درست کنین بعد. همینشم که هست زیادیه. مگه دیوونه ایم بتل و کالافو ول کنیم بیایم بازی کپی موبایلی شمارو بازی کنیم؟ جمع کنین ناموسا' خب در جواب این دوست عزیزم باید بگم که ما در ابتدای راه هستیم و خب فعلا توان رقابت با کمپانی های بزرگ رو به دلایلی که خدمتتون عرض کردم نداریم ! چون بازی هایی مثل call of duty متشکل از تیم های بزرگ هستش با حمایت های کامل و زمان زیاد که خب ما نداریمشون . اما این هم بی انصافی هست که بگیم همه ی گیم های ایرانی که تا الان ساخته شده بی ارزش بوده .... هر چند قبول داریم که بازی های بی کیفیت هم زیاد بوده متاسفانه !
ببخشید که زیاد حرف زدم :) اما بیایید اول خودمون به خودمون کمک کنیم بعد از دولت و گیمر ها انتظار داشته باشیم !
اول با هم همکاری لازم رو داشته باشیم ! بعد از دولت بخواییم که حمایتمون کنه ! و در آخر از گیمر های ایرانی تقاضا کنیم که از ما حمایت کنند .

بدرود

١٢
٠

کاربر مهمان   |   ۱۳۹۵/۱۲/۲۳   |   ۱۱:۱۴

کمک مالی از دولت برابر باا اعمال سلیقه بیشتر وممیزی بیشتر رویه بازیهاست که باعث از بین رفتن کیفیت در بازی و در نتیجه شکست بازی میشه.
کلآ بزرگترین کمکی که ارگان ها میتونن بکنن اینکه مشکل تراشی نکنن.

پاسخ
١١
٠

بازی ساز T   |   ۱۳۹۵/۰۹/۱۶   |   ۱۶:۵۲

سلام خدمت همه
دوستان لطفا پست رو لایک کنید تا شاید باعث افزایش تعداد بازدید بشه.
خیلی ممنون
و صد البته با گفته های دوستمون هم موافقم هرچند که خیلی کلی ذکر کرده بودن...

پاسخ
١٢
٠

حمیدرضا سعیدی   |   ۱۳۹۵/۱۱/۰۳   |   ۰۱:۵۸

باید بگم "لذت می برم"
لذت می برم از این که رسانه ای مثل گیمولوژی هست که انقدر مسولیت پذیره.نه مثل سایت های بقلی که فکر می کنن گیمر های ایران همه چیزشون جوره به جز vr!
لذت می برم از این که خبرنگارای این سایت دارن به معنای واقعی خبرنگاری می کنن.نه مثل بعضی ها صرفا ترجمه.لذت می برم از این که بعد از چندسالی که دغدغه ام یه رسانه گیمینگ به معنای واقعی "ایرانی"بود.حالا به حل شده و گیمولوژی داره این کارو می کنه.
به شخصه از خبرنگاری تو حوضه گیم خیری ندیدم.و مطمئنم نخواهم دید.ولی نباید ادم انقدر بی بصیرت باشه که بچسبه به اخبار اون ور دنیا و بازی سازای هموطن خودشو که نونشون سنگه و ابشون خون جگر فراموش کنه. به خبرنگارای گیمولوژی افتخار می کنم که "ایرانی"هستن
ایرانی بمانید.ایرانی ترین گیمر های ایران!